Bu Sabah

Bu sabah uyandım. Gözlerim açılmak, bedenim kalkmak istemese de uyandım. Saate baktım. Etraf aydınlık, gece yağan yağmurun toprak ve otlarla karışan kokusu burnuma, horoz sesleri kulaklarıma doldu! Yüzüme dokundum, herşey yerli yerinde. Gece yarısı birkaç kez uyanmış gözlerim hafif şiş… Doğrulup oturdum yatağımın kenarına, sabahın serinliği sardı bedenimi, kemiklerimi, ayaklarımı.. Ayaklarıma baktım. Bir yudum su içtim. Sonra, kalbime baktım. Kalbim keyifli, heyecanlı.. Nerede olduğum ve bugün ne      yapacağımdan bağımsız… Bir sonraki anın ne getireceğinden bağımsız… Özgür. Bir de aklımı yokladım. O da keyifli, heyecanlı, hafif…

Bedenim, kalbim, zihnim hepsi aynı çizgide. Merkezdeyim, dengede. Bir’im, bütünüm bu sabah. Ve hatta, doyasıya ‘şu an’ dayım. ‘Şu anda’lık duygusu, en favori duygum. Öncesi sonrası olmayan, önceki ve sonraki nefesin bile öneminin olmadığı saf, katıksız  bir farkındalık içindeyim… Ah ne mutlu, huzurluyum…

Divya Beste Dolanay
Nisan 2012

• Özgür Ruhlu Yazılar